- त्यो भेट सामान्य थियो—एक पुस्तकालयको कुनामा एउटै किताब समाउन खोज्दा दुवैको हात एकैचोटि पुगेको थियो।
- त्यो सुनेपछि आर्यन पहिलोपटक डरायो—सायद उसले आफ्नो जीवनको सबैभन्दा महत्वपूर्ण व्यक्ति गुमाउँदै थियो।
- अन्ततः उसले साहस जुटाउँदै भन्यो,
“सिया, तिमीलाई भेटेपछि मात्र मैले साँचो खुशी के हो भन्ने बुझेँ। - उनी मुस्कुराइन् र भनिन्,
“म पनि यही कुरा सुन्न चाहन्थेँ।”त्यो संयोगको भेटले सुरु भएको सम्बन्ध अन्ततः साँचो प्रेममा बदलिएको थियो।
काठमाडौंको व्यस्त शहरमा हरेक मानिस आफ्नै दुनियाँमा हराइरहेका थिए। त्यही भीडभाडबीच एक दिन आकस्मिक रूपमा आर्यन र सिया भेटिए। त्यो भेट सामान्य थियो—एक पुस्तकालयको कुनामा एउटै किताब समाउन खोज्दा दुवैको हात एकैचोटि पुगेको थियो।
“सरी,” सियाले मुस्कुराउँदै भनिन्।
“हुन त यो किताब तपाईंले लिनुस्,” आर्यनले नम्र स्वरमा उत्तर दियो।
त्यही सानो संवादले उनीहरूबीच अनौठो सम्बन्धको सुरुवात गरायो। त्यसपछि उनीहरू कहिलेकाहीँ पुस्तकालयमा भेटिन थाले। किताब, संगीत र सपनाका कुरा गर्दै जाँदा दुवै एकअर्कासँग नजिकिँदै गए।
सियालाई आर्यनको सरलता मन पर्थ्यो भने आर्यनलाई सियाको हाँसो। समयसँगै उनीहरूको मित्रता गहिरो बन्दै गयो। तर दुवैले आफ्नो मनको भावना खुलेर भन्न सकेका थिएनन्।
एक दिन अचानक सियाले विदेश जानुपर्ने खबर सुनाइन्। त्यो सुनेपछि आर्यन पहिलोपटक डरायो—सायद उसले आफ्नो जीवनको सबैभन्दा महत्वपूर्ण व्यक्ति गुमाउँदै थियो।
विदाइको दिन विमानस्थलमा आर्यन धेरै बेर चुपचाप उभिरह्यो। अन्ततः उसले साहस जुटाउँदै भन्यो,
“सिया, तिमीलाई भेटेपछि मात्र मैले साँचो खुशी के हो भन्ने बुझेँ। म तिमीलाई मन पराउँछु… धेरै।”
सियाको आँखामा हल्का आँसु चम्कियो। उनी मुस्कुराइन् र भनिन्,
“म पनि यही कुरा सुन्न चाहन्थेँ।”
त्यो संयोगको भेटले सुरु भएको सम्बन्ध अन्ततः साँचो प्रेममा बदलिएको थियो। दूरीले उनीहरूलाई टाढा बनाएन, बरु विश्वास र मायाले अझ नजिक बनायो।
यो समाचारमा तपाईंको प्रतिक्रिया:
प्रतिक्रिया दिनुहोस्